ادوارد كوپ، یك دیرینه شناس متخصص در علوم زیستی است. وی نظریه ای دارد كه از آن به نام قانون كوپ یاد می شود. بر مبنای این نظریه، پروسه تكامل در طولانی مدت نشان داده موجودات كوچك تمایل دارند به صورت موجوداتی بزرگ تر تكامل پیدا كنند. بتازگی تحقیقاتی برای محك زدن این فرضیه انجام شده كه نشان می دهد این قانون تاحدودی در مورد دایناسورها صدق می كند.

جین هانت، سرپرست دپارتمان دیرینه شناسی موزه ملی تاریخ طبیعی واشنگتن در این زمینه می گوید: «برای مدت های مدید تصور می شد دایناسورها تنها نمونه موثقی اند كه قانون كوپ را تائید می كنند، اما جالب اینجاست كه سایر پستانداران عظیم الجثه نیز می توانند تا حدودی گواه این مطلب باشند.»

پروفسور هانت و همكارانش ریچارد فیتزجان از دانشگاه بریتیش كلمبیا و متیو كارانو از موزه ملی تاریخ طبیعی برای انجام آزمایش های بیشتر در این زمینه پیشقدم شدند. آنها استخوان ران آكافمور را به عنوان الگویی مورد بررسی قرار دادند.

سپس از داده های آكافمور در یك مدل آماری استفاده كردند تا بتوانند دو موضوع را مشخص كنند: نخست گرایش به تغییر اندازه در طول زمان و دوم این كه آیا هیچ گونه محدودیت مشخصی برای جلوگیری از این تغییر اندازه وجود داشته یا خیر.

پروفسور هانت در ادامه افزود این كه این قانون تا چه اندازه در مورد دایناسورها مصداق دارد، موضوعی بود كه پس از دو سوال نخست باید به آن پرداخته می شد.

تیم تحقیقاتی پروفسور هانت، شجره خانوادگی دایناسورها را به دقت مورد بررسی قرار دادند و متوجه شدند برخی از گونه های دایناسورها در طول زمان بزرگ تر و بزرگ تر شده اند. به عنوان مثال، سراتوپسید و هادروسار ـ كه هر دو علفخوار بوده اند ـ طی گذر زمان بزرگ تر شده اند. تیم تحقیقاتی، دایناسورهای با قدرت پرواز را از این تحقیق مستثنا كرد؛ چرا كه مطالعات تكاملی نشان می دهد آنها به دلیل محدودیت ها و فشارهایی كه برای پرواز با آن مواجه بوده اند، رفته رفته كوچك تر شده اند. و اما پرسش دیگر این كه آیا محدودیتی برای اندازه وجود دارد یا خیر؟ نتایج نشان می دهد كه در برخی موارد محدودیت هایی است و در برخی موارد نه.

به عنوان مثال در مورد سائوروپاد كه یك دایناسور علفخوار با گردن دراز بوده یا در مورد اورنی توپاد هیچ نشانی از محدودیت وجود ندارد و همین امر باعث شده این نوع دایناسورها به عنوان عظیم الجثه ترین جانوران روی كره زمین شناخته شوند، اما یك مثال جالب دیگر در همین مورد تروپادها ـ كه معروف ترین آنها تیرانوساوروس ركس است ـ ذكر می شود.

این دایناسورها قطعا با محدودیت های رشد بسیاری مواجه بوده اند چراكه حركت روی دو پا می توانسته یك عامل بازدارنده وزنی مهم برای آنها تلقی شود.

پژوهشگران معتقدند نوشیدن چای به طور منظم و روزانه به کاهش استرس و اثرات نامطلوب آن بر بدن کمک می کند.

پژوهشگران دانشگاه لندن در بررسی های اخیر خود پی بردند در بدن مردانی که روزانه چهار نوبت و به مدت شش هفته چای سیاه نوشیده اند میزان هورمون استرس (کورتیزول) بسیار کمتر از گروهی است که از این نوشیدنی مصرف نکرده بودند.

متخصصان معتقدند که تسکین و کاهش استرس پس از یک تجربه سخت اگر به کندی صورت گیرد، می تواند خطر ابتلا به بیماری های مزمن مانند بیماریهای قلبی- عروقی را افزایش دهد.

مطالعه اخیر نشان داد که چای تاثیر قابل توجهی در بازگرداندن میزان هورمون کورتیزول به حد طبیعی دارد.

در این پژوهش تاثیر سایر نوشیدنی ها مانند قهوه و نوشیدنی های کافئین دار در کنار چای سیاه مورد بررسی قرار گرفت اما در پایان مشخص شد افرادی که چای سیاه مصرف کرده بودند پس از یک کار پر استرس، 47 درصد کاهش کورتیزول داشتند در حالی که این رقم در بین گروه هایی که از نوشیدنی های دیگر مصرف کرده بودند، 27 درصد بود.

«دَمِت گـَـرم » یعنی « آفرین بر تو که کار بجایی انجام دادی . یا سخن زیبایی بر زبان راندی»

« دَم » به معنای « نَفَس » و نیز « دهان » است . « گرم » نیز که آشکار است . پس « دمت گرم » یعنی : « نفست گرم بادا ! » نفس سرد کنایه از مرگ است و خوب نیست . نفس گرم نشانه تندرستی است.